F This I’m going home

FTHIS Brutaal, verleidelijk en volledig ongeïnteresseerd in netjes binnen de lijntjes kleuren. In FTHIS botsen felle kleuren, zwarte contouren en een vervormd gezicht frontaal op elkaar. Een grote rode mond, turquoise ogen, geel haar en een bijna provocerende blik maken van het werk een beeld dat niet rustig aan de muur wil hangen. Het wil gezien worden. De beeldtaal beweegt tussen popart, graffiti en expressionisme. De krachtige zwarte lijnen en directe leesbaarheid doen denken aan de grafische energie van Keith Haring.

De verschoven ogen, neus en mond verwijzen naar de vrijheid waarmee

Picasso een gezicht uit elkaar kon halen en opnieuw kon opbouwen. En in de losse, brutale penseellijn en de combinatie van schoonheid, humor en een beetje rebellie klinkt ook iets door van Herman Brood.

Toch is FTHIS vooral typisch

Hans Breuker: kleurrijk, ongepolijst, grappig en een tikje recalcitrant.